Jeszcze innym motywem działalności terrorystycznej może być nadzieja na sprowokowanie władz do zastosowania ostrych środków prewencyjnych. Ugrupowania terrorystyczne często nie cieszą się poparciem ludzi, których rzekomo reprezentują, dlatego celem zamachów i porwań może być skłonienie rządu do wprowadzenia ograniczeń praw obywatelskich lub zezwolenia na bardziej brutalne akcje policji czy wojska. Jeżeli do tego dochodzi, zwykli ludzie, odczuwając coraz boleśniej ciężar restrykcji, odwracają się od państwa i zaczynają sympatyzować z terrorystami, którzy w ten sposób „awansują" na pozycje przywódców niezadowolonego społeczeństwa. Terroryzm jako metoda walki politycznej był stosowany od wieków. Najbardziej rozpowszechnione było skrytobójstwo - metodę tę już w XI wieku stosowali asasyni, skrajny odłam muzułmańskiej sekty izmailitów. Na szerszą skalę działalność terrory styczna rozwinęła się w XIX wieku, zwłaszcza w latach 1880-1900, kiedy z rąk anarchizujących zamachowców zginęło wielu reprezentantów władz państwowych, między innymi w Rosji, Hiszpanii, Austrii i Stanach Zjednoczonych.